With this article I will be officially introduce myself  to all of you. I intend to publish
articles that have to do with politics and history, of course from my own point
of view.

A historical account of the most important anarchist thinkers of antiquity and their basic ideas.



Longbefore the so-called classics of anarchism, Greek philosophers had
proclaimed the basic principles of an anarchist society and proposed a way of
life harmonized not with the laws of the state, but with the natural law that
every human being possesses.It is striking that how such perceptions were born
in a people who had formed dozens of perfectly organized states (city-states)
and who had put their lives in the service of the law, the supreme for Greeks
ruler. However, the restless Greek spirit, the pluralism, the freedom of
thought and speech, which sealed our ancient culture, give reasonable
explanations for this paradox.To this must be added the perception
of the ancient Greeks about the meaning of the Law. The Law, then, for the
ancient Greek, is bi-component:it is the set of written laws that ensure the
well-being and prosperity of the city and its citizens, but also the unwritten
law that is innate and imposed not by the fear of sanctions, but by the feeling
of decency which, as we read in Platos Protagoras, Hermes give it
to all human beings.The link between written and unwritten law and the superiority of one over the other.
It concerned many intellectuals in
antiquity and was the starting point for anarchist philosophers




Anarchism as I hope we all know rejects laws enacted by humans,
condemns individual property and the existence of power,
and considers both to be the root causes of the crime. On the contrary, the absence
of laws, property and power, leads to real justice and the creation of a free,
natural society based on mutual aid.
We will also encounter these perceptions in thephilosophical thought of the ancient Greeks,
but they are scattered or varied
or said in a softer tone. This is because in antiquity no purely anarchist
philosophical movement was created in the current sense of the word, nor did
any philosopher define himself as such. Therefore, the terms
anarchist and anarchism are untestable for the time we
are considering and may sound a little strange, but only they can convey the
ideas of antiquity in the most appropriate way possible.




So here we are!

Antiphon the Athenian(not be cofused with Antiphon of Rhamnus)

The first to challenge the states institutions was Antiphon the Athenian.In the
middle of the 5th c. BC, this sophist expressed two unthinkable
views at the time: a) all human beings are by nature similar, b) state laws are
arbitrary regulations. For Antiphon, the laws of the state are mutual
agreements between people and acquired. Againstthem stand, clearly superior,
the laws of nature, dictated by need. Nature,
more than law, is close to the truth and leads man to it with the help of the
right word.
Goingeven further, Antiphon identifies the law with human culture, which he also
rejects. Because culture opposes the equality that nature dictates and violates
natural justice, as it is characterized by national and social discrimination.
In this sense, primitive tribes, according to Antiphon, are closer to happiness
than civilized peoples. Nature and primitiveness alone, of course,
are not enough to give people a smooth and constructive lifestyle.
Necessaryconditions set by Antiphon are the unity between the members of the community,
that is, the consensus of perceptions, and education.
Regardingthe importance of the education in human evolution, Antiphon uses nature as a
reference point: just as the quality of the seed planted determines the growth
of the plant and harden  it against rain
or ambrosia, so does the type of education in the formationof personality
and creates in man strong internal resistances to external
alienating factors



Antiphon the Sophist : The Fragments

If there is genuine interest in this article, they will follow, but also for the ancient Greek anarchists and not only

Και το γνήσιο στα νεοελληνικά για τους ψευτορωμιούς,σιγά μην μας κάνω την τιμή να μας πω και Έλληνες...

Η γένεση του αναρχισμού στην αρχαία Ελλάδα

Μια ιστορική παράθεση των σημαντικότερων «αναρχικών» στοχαστών της αρχαιότητας και των βασικών τους ιδεών.

Πολύ πριν από τους λεγόμενους «κλασικούς» του αναρχισμού, Έλληνες φιλόσοφοι είχαν διακηρύξει τις βασικές αρχές μιας αναρχικής κοινωνίας και είχαν προτείνει έναν τρόπο ζωής εναρμονισμένο όχι με τους νόμους του κράτους, αλλά με το φυσικό δίκαιο που κάθε άνθρωπος κατέχει. Απορίας άξιο το πώς γεννήθηκαν τέτοιες αντιλήψεις σ’ ένα λαό που είχε συγκροτήσει δεκάδες τέλεια οργανωμένα κράτη (τις πόλεις-κράτη) και που είχε τάξει τη ζωή του στην υπηρεσία του Νόμου, του υπέρτατου για τους Έλληνες άρχοντα.
Όμως, το ανήσυχο ελληνικό πνεύμα, η πολυφωνία, η ελευθερία σκέψης και λόγου, που σφράγισαν τον αρχαίο πολιτισμό μας, δίνουν εύλογες εξηγήσεις για το «παράδοξο» αυτό. Σ’ αυτό πρέπει να προστεθεί και η αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων για το νόημα του Νόμου. Ο Νόμος, λοιπόν, για τον αρχαίο Έλληνα, είναι δισυπόστατος: είναι το σύνολο των γραπτών νόμων που εξασφαλίζουν την ευρυθμία και την ευημερία της πόλης και των πολιτών, αλλά και το άγραφο δίκαιο που είναι έμφυτο και επιβάλλεται όχι από τον φόβο κυρώσεων, αλλά από το αίσθημα της αιδούς, που, όπως διαβάζουμε στον «Πρωταγόρα» του Πλάτωνα, μοίρασε ο Ερμής σε όλους τους ανθρώπους. Η σχέση ανάμεσα στο γραπτό και άγραφο δίκαιο και η υπεροχή του ενός έναντι του άλλου απασχόλησαν στην αρχαιότητα πολλούς ανθρώπους του πνεύματος και αποτέλεσαν την αφετηρία για τους αναρχικούς φιλοσόφους.

Ο αναρχισμός απορρίπτει τους νόμους που έχουν θεσπιστεί από ανθρώπους, καταδικάζει την ατομική ιδιοκτησία και την ύπαρξη εξουσίας και θεωρεί και τις δύο γενεσιουργές αιτίες του εγκλήματος. Αντίθετα, η ανυπαρξία νόμων, ιδιοκτησίας και εξουσίας, οδηγεί στην πραγματική δικαιοσύνη και στη δημιουργία μιας ελεύθερης, φυσικής κοινωνίας που βασίζεται στην αλληλοβοήθεια.Αυτές τις αντιλήψεις θα τις συναντήσουμε και στη φιλοσοφική σκέψη αρχαίων Ελλήνων, διάσπαρτες όμως ή παραλλαγμένες ή ειπωμένες με ηπιότερο τόνο. Κι αυτό, γιατί στην αρχαιότητα δεν δημιουργήθηκε κάποιο φιλοσοφικό κίνημα αμιγώς αναρχικό με τη σημερινή έννοια του όρου, ούτε κάποιος φιλόσοφος προσδιόρισε τον εαυτό του ως τέτοιον. Επομένως, οι όροι «αναρχικός» και «αναρχισμός» είναι αδόκιμοι για την εποχή που θα εξετάσουμε και ίσως ξενίζουν, ωστόσο μόνο αυτοί μπορούν να αποδώσουν με τον όσο πιο δυνατόν εύστοχο τρόπο ανάλογες ιδέες της αρχαιότητας.

Ο Αντιφών ο Αθηναίος(όχι ο Ραμνούσιος)

Ο πρώτος που αμφισβήτησε τους θεσμούς της πολιτείας ήταν ο Αντιφών ο Αθηναίος. Στα μέσα του 5ου αι. π.Χ., ο σοφιστής αυτός διατύπωσε δύο «αδιανόητες» για τότε απόψεις: α) όλοι οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους όμοιοι, β) οι νόμοι της πολιτείας είναι αυθαίρετοι κανονισμοί. Για τον Αντιφώντα οι νόμοι της πολιτείας είναι αμοιβαίες συμφωνίες ανάμεσα στους ανθρώπους και επίκτητοι. Απέναντί τους στέκονται, σαφώς ανώτεροι, οι νόμοι της φύσης, που υπαγορεύονται από την ανάγκη. Η φύση, περισσότερο από τον νόμο, βρίσκεται κοντά στην αλήθεια και σ’ αυτήν οδηγεί τον άνθρωπο με αρωγό τον ορθό λόγο.
Προχωρώντας ακόμη πιο πέρα, ο Αντιφών ταυτίζει τον νόμο με τον ανθρώπινο πολιτισμό, τον οποίο επίσης απορρίπτει. Διότι ο πολιτισμός αντιτίθεται στην ισότητα που υπαγορεύει η φύση και παραβιάζει τη φυσική δικαιοσύνη, αφού χαρακτηρίζεται από εθνικές και κοινωνικές διακρίσεις. Από αυτή την άποψη, οι πρωτόγονες φυλές, κατά τον Αντιφώντα, βρίσκονται πιο κοντά στην ευτυχία απ’ ό,τι οι πολιτισμένοι λαοί. Μόνο η φύση και ο πρωτογονισμός, βέβαια, δεν αρκούν, για να εξασφαλίσουν στους ανθρώπους έναν τρόπο ζωής ομαλό και εποικοδομητικό.
Προϋποθέσεις απαραίτητες που ορίζει ο Αντιφών είναι η ομόνοια ανάμεσα στα μέλη της κοινότητας, δηλαδή η σύμπνοια αντιλήψεων, και η παιδεία. Σχετικά με τη σημασία της τελευταίας στην εξέλιξη του ανθρώπου, ο Αντιφών χρησιμοποιεί ως σημείο αναφοράς τη φύση: όπως και η ποιότητα του σπόρου που φυτεύεται καθορίζει την ανάπτυξη του φυτού και το θωρακίζει απέναντι στη βροχή ή στην αμβροσία, όμοια και το είδος της παιδείας επιδρά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και δημιουργεί στον άνθρωπο ισχυρές εσωτερικές αντιστάσεις απέναντι σε εξωτερικούς αλλοτριωτικούς παράγοντες.