Sana bu satırlarıBir sonbahar gecesininFelç olmuş köşesinden yazıyorum.Beşyüz mumluk ampullerin karanlığındaSaatlerdir, boşalan kadehlereŞarkılarını dolduruyorum,Tabağımdaki her zeytin tanesineSimsiyah bakışlarını koyuyorum*Ve, kaldırıp kadehimiBu rezilcesine yaşamların şerefine içiyorum:Burası Agora MeyhanesiBurda yaşar aşkların en madarasıVe en şahanesiBurda saçların her telineBir galon içilirSen, bu sekiz köşeli meyhaneyi bilmezsinBu sekiz köşeli meyhane seni bilir.Burası Agora MeyhanesiBurası arzularını yitirmiş insanların dünyası.Şimdi içimde sokak fenerlerinin yalnızlığıBoşalan ellerimdeKahreden bir hafiflik.Bu akşamUmutlarımı meze yapıp içiyorsamElimde değil.Bu da bir nevi namuslu serserilik.Dışarıda hafiften bir yağmur varBu gece benim gecemKadehlerde alaim-i semaların raksettiği,Gönlümde bütün dertlerinHora teptiği gece buCamlara vuran her damladaSeni hatırlıyorumVe sana susuzluğumu...Birazdan plaklarda şarkılar susar,Kadehler boşalır,Umutlar tükenirMezeler biterBiraz sonraBir mavi ay doğar tepelerdenBu sarhoş şehrin üstüne,Birazdan bu yağmur da diner.Sen bakma benim böyle delice efkarlandığıma,Mendilimdeki o kızıl lekeye de boşverYarın gelir çamaşırcı kadınHerşeyden habersiz onu da yıkar;Sen mesut ol yeter kiBen olmasam ne çıkar.Dedim ya:Burası Agora MeyhanesiBir tek iyiliğin tüm kötülüklereMeydan okuduğu yerBurası Agora Meyhanesi,Burası kan tükürenMesut insanların dünyası