Newspaper from ChileKURTULUÅž SAVAÅžI DESTANI | Tweet
Published in Turkey 
- Warfare analysis - 0 - 29 Oct 20 02:07
SEKÄ°ZÄ°NCÄ° BAP
Saat 2.30.
Kocatepe yanık ve ihtiyar bir bayırdır,
ne ağaç, ne kuş sesi,
                 ne toprak kokusu vardır.
Gündüz güneşin,
                    gece yıldızların altında kayalardır.
Ve şimdi gece olduğu için
ve dünya karanlıkta daha bizim,
                       daha yakın,
                               daha küçük kaldığı için
ve bu vakitlerde topraktan ve yürekten
                evimize, aşkımıza ve kendimize dair
                                      sesler geldiği için
kayalıklarda şayak kalpaklı nöbetçi
okşayarak gülümseyen bıyığını
               seyrediyordu Kocatepeden
                       dünyanın en yıldızlı karanlığını.
Düşman üç saatlik yerdedir
ve Hıdırlık-tepesi olmasa
       Afyonkarahisar şehrinin ışıkları gözükecek.
Küzeydoğuda Güzelim-dağları
ve daÄŸlarda tek
                       tek
                           ateşler yanıyor.
Ovada Akarçay bir pırıltı halinde
ve şayak kalpaklı nöbetçinin hayalinde
                  şimdi yalnız suların yaptığı bir yolculuk var :
Akarçay belki bir akar su,
                       belki bir ırmak,
                              belki küçücük bir nehirdir.
Akarçay Dereboğazında değirmenleri çevirip
                           ve kılçıksız yılan balıklarıyla
                                   Yedişehitler kayasının gölgesine girip
                                                                                  çıkar.
Ve kocaman çiçekleri eflâtun
                                      kırmızı
                                              beyaz
ve sapları bir, bir buçuk adam boyundaki
                             haşhaşların arasından akar.
Ve Afyon önünde
                      Altıgözler Köprüsünün altından
                                        gündoğuya dönerek
ve Konya tren hattına rastlayıp yolda
Büyükçobanlar Köyünü solda
                       ve Kızılkiliseyi sağda bırakıp
                                                          gider.
Düşündü birdenbire kayalardaki adam
kaynakları ve yolları düşman elinde kalan bütün nehirleri.
Kim bilir onlar ne kadar büyük,
                     ne kadar uzundular?
Birçoğunun adını bilmiyordu,
yalnız, Yunandan önce ve Seferberlikten evvel
Selimşahlar Çiftliğinde ırgatlık ederken Manisada
                 geçerdi Gedizin sularını başı dönerek.
DaÄŸlarda tek
                   tek
                        ateşler yanıyordu.
Ve yıldızlar öyle ışıltılı, öyle ferahtılar ki
şayak kalpaklı adam
nasıl ve ne zaman geleceğini bilmeden
       güzel, rahat günlere inanıyordu
ve gülen bıyıklarıyla duruyordu ki mavzerinin yanında,
birdenbire beş adım sağında onu gördü.
Paşalar onun arkasındaydılar.
O, saatı sordu.
Paşalar : «Üç,» dediler.
Sarışın bir kurda benziyordu.
Ve mavi gözleri çakmak çakmaktı.
Yürüdü uçurumun başına kadar,
eÄŸildi, durdu.
Bıraksalar
ince, uzun bacakları üstünde yaylanarak
ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak
Kocatepeden Afyon Ovasına atlıyacaktı.
Saat 3.30.
Halimur - Ayvalı hattı üzerinde
                                manga mevziindedir.
İzmirli Ali Onbaşı
(kendisi tornacıdır)
karanlıkta gözyordamıyla
        sanki onları bir daha görmiyecekmiş gibi
             baktı manga efradına birer birer :
SaÄŸda birinci nefer
                        sarışındı.
Ä°kinci esmer.
Üçüncü kekemeydi
fakat bölükte
            yoktu onun üstüne şarkı söyliyen.
Dördüncünün yine mutlak bulamaç istiyordu canı.
Beşinci, vuracaktı amcasını vuranı
                          tezkere alıp Urfaya girdiği akşam.
Altıncı,
inanılmıyacak kadar büyük ayaklı bir adam,
memlekette toprağını ve tek öküzünü
ihtıyar bir muhacir karısına bıraktığı için
kardeÅŸleri onu mahkemeye verdiler
ve bölükte arkadaşlarının yerine nöbete kalktığı için
                                      ona «Deli Erzurumlu» derdiler.
Yedinci, Mehmet oğlu Osmandı.
Çanakkalede, İnönünde, Sakaryada yaralandı
ve gözünü kırpmadan
                       daha bir hayli yara alabilir,
yine de dimdik ayakta kalabilir.
Sekizinci,
             İbrahim,
                          korkmıyacaktı bu kadar
bembeyaz dişleri böyle tıkırdayıp
                                birbirine böyle vurmasalar.
Ve İzmirli Ali Onbaşı biliyordu ki :
tavşan korktuğu için kaçmaz
                      kaçtığı için korkar.
Saat 4.
Ağzıkara - Söğütlüdere mıntıkası.
On ikinci Piyade Fırkası.
Gözler karanlıkta, uzakta.
Eller yakında, makanizmalar üzerinde.
Herkes yerli yerinde.
Tabur imamı
mevzideki biricik silâhsız adam :
                                  ölülerin adamı,
kırık bir söğüt dalı dikerek kıbleye doğru,
durdu boyun büküp
                           el kavuşturup
                                               sabah namazına.
İçi rahattır.
Cennet, ebedî bir istirahattır.
Ve yenilseler de, yenseler de âdâyı,
meydânı gazadan o kendi elleriyle verecektir
                       Cenâbı rabbülâlemîne şühedâyı.
Saat 4.45.
Sandıklı civarı.
Köyler.
Sarkık, siyah bıyıklı süvari,
çınar dibinde, beygirinin yanında duruyordu.
Çukurova beygiri
                     kuyruğunu karanlığa vuruyordu :
                                     dizkapaklarında kan,
                                     kantarmasında köpük...
İkinci Süvari Fırkasından Dördüncü Bölük,
atları, kılıçları ve insanlarıyla havayı kokluyor.
Geride, köylerde bir horoz öttü.
Ve sarkık, siyah bıyıklı süvari
                    ellerinin tersiyle yüzünü örttü.
Karşı dağlar ardında, düşman elinde kalan
                          bir başka horoz vardır :
baltaibik, sütbeyaz bir Denizli horozu.
Düşmanlar herhal onu çoktan kesip
                                  çorbasını yapmışlardır...
Saat beÅŸe on var.
Kırk dakka sonra şafak
                                sökecek.
«Korkma sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak».
Tınaztepeye karşı Kömürtepe güneyinde,
On beşinci Piyade Fırkasından iki ihtiyat zabiti
ve onların genci, uzunu,
Darülmuallimin mezunu
                                 Nurettin Eşfak,
mavzer tabancasının emniyetiyle oynıyarak
                                                   konuşuyor :
       -Bizim İstiklâl Marşında aksıyan bir taraf var,
       bilmem ki, nasıl anlatsam,
       Âkif, inanmış adam,
       fakat onun, ben,
                inandıklarının hepsine inanmıyorum.
       Meselâ, bakın :
       «Gelecektir sana vaadettiği günler Hakkın.»
       Hayır,
       gelecek günler için
                           gökten âyet inmedi bize.
       Onu biz, kendimiz
                          vaadettik kendimize.
       Bir şarkı istiyorum
                            zaferden sonrasına dair.
       «Kim bilir belki yarın...»
Saat beÅŸe beÅŸ var.
Dağlar aydınlanıyor.
Bir yerlerde bir şeyler yanıyor.
Gün ağardı ağaracak.
Kokusu tütmeğe başladı :
                     Anadolu toprağı uyanıyor.
Ve bu anda, kalbi bir şahan gibi göklere salıp
ve pırıltılar görüp
ve çok uzak
çok uzak bir yerlere çağıran sesler duyarak
bir müthiş ve mukaddes mâcereda,
ön safta, en ön sırada,
şahlanıp ölesi geliyordu insanın.
Topçu evvel mülâzımı Hasanın
                                          yaşı yirmi birdi.
Kumral başını gökyüzüne çevirdi,
                                           kalktı ayağa.
Baktı, yıldızları ağaran muazzam karanlığa.
Şimdi bir hamlede o kadar büyük,
                              öyle şöhretli işler yapmak istiyordu ki
bütün ömrünü ve hâtırasını
                     ve yedi buçukluk bataryasını
                                      ağlanacak kadar küçük buluyordu.
Yüzbaşı sordu :
- Saat kaç?
- BeÅŸ.
- Yarım saat sonra demek...
98956 tüfek
ve şoför Ahmetin üç numrolu kamyonetinden
yedi buçukluk şnayderlere, on beşlik obüslere kadar,
bütün âletleriyle
ve vatan uÄŸrunda,
yani, toprak ve hürriyet için ölebilmek kabiliyetleriyle
Birinci ve Ä°kinci ordular
                           baskına hazırdılar.
Alaca karanlıkta, bir çınar dibinde,
                               beygirinin yanında duran
                               sarkık, siyah bıyıklı süvari
                               kısa çizmeleriyle atladı atına.
Nurettin EÅŸfak
               baktı saatına :
- BeÅŸ otuz...
Ve başladı topçu ateşiyle
                ve fecirle birlikte büyük taarruz...
Sonra.
Sonra, düşmanın müstahkem cepheleri düştü.
Bunlar :
          Karahisar güneyinde 50
                             ve doğusunda 20-30 kilometredeydiler.
Sonra.
Sonra, düşman ordusu kuvâyi külliyesini ihâta ettik
                                                   Aslıhanlar civarında
                                                            30 Ağustosa kadar.
Sonra.
Sonra, 30 Ağustosta düşman kuvâyı külliyesi imha ve esir olundu.
Esirler arasında General Trikopis :
Alaturka sopa yemiÅŸ bir temiz
ve sırmaları kopuk frenk uşağı...
Yaralı bir düşman ölüsüne takıldı Nurettin Eşfakın ayağı.
Nurettin dedi ki : «Teselyalı Çoban Mihail,»
Nurettin dedi ki : «Seni biz değil,
                           buraya gönderenler öldürdü seni...»
Sonra.
Sonra, 31 Ağustos günü
                   ordularımız İzmire doğru yürürken
serseri bir kurÅŸunla vurulan
                         Deli Erzurumluydu.
Devrildi.
Kürek kemikleri altında toprağı duydu.
Baktı yukarı,
baktı karşıya.
Gözler hayretle yandılar :
önünde, sırtüstü, yan yana yatan postalları
                           her seferkinden kocamandılar.
Ve bu postallar daha bir hayli zaman
üzerlerinden atlayıp geçen arkadaşların arkasından
seyredip güneşli gökyüzünü
ihtiyar bir muhacir karısını düşündüler.
Sonra...
Sonra, sarsılıp ayrıldılar birbirlerinden
ve Deli Erzurumlu ölürken kederinden
                      yüzlerini toprağa döndüler...
Solda, ilerdeydi Ali Onbaşı.
Kan içindeydi yüzü gözü.
Bir süvari takımı geçti yanından dörtnala.
Kaçanı kovalamıyordu yalnız
                     ulaşmak da istiyordu bir yerlere
ve sadece kahretmiyor
                     yaratıyordu da.
Ve kılıçların,
                 nalların,
                            ellerin
                                     ve gözlerin pırıltısı
               ardarda çakan aydınlık bir bütündü.
Ali Onbaşı bir şimşek hızıyla düşündü
ve şu türküyü duydu :
       «Dörtnala gelip Uzak Asyadan
         Akdenize bir kısrak başı gibi uzanan
                                     bu memleket bizim.
         Bilekler kan içinde, dişler kenetli, ayaklar çıplak
         ve ipek bir halıya benziyen toprak,
                                     bu cehennem, bu cennet bizim.
         Kapansın el kapıları, bir daha açılmasın,
         yok edin insanın insana kulluğunu,
                                     bu dâvet bizim...
         Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür
         ve bir orman gibi kardeşçesine,
         bu hasret bizim...»
Sonra.
Sonra, 9 Eylülde İzmire girdik
ve Kayserili bir nefer
yanan şehrin kızıltısı içinden gelip
öfkeden, sevinçten, ümitten ağlıya ağlıya,
Güneyden Kuzeye,
Doğudan Batıya,
Türk halkıyla beraber
seyretti İzmir rıhtımından Akdenizi.
Ve biz de burda bitirdik destanımızı.
Biliyoruz ki lâyığınca olmadı bu kitap,
Türk halkı bağışlasın bizi,
onlar ki toprakta karınca,
                                   suda balık,
                                                   havada kuş kadar
                                                                 çokturlar;
korkak,
           cesur,
                    câhil,
                            hakîm
                                     ve çocukturlar
ve kahreden
                yaratan ki onlardır,
kitabımızda yalnız onların mâcereları vardır...
Â
Â
Â
Saat 2.30.
Kocatepe yanık ve ihtiyar bir bayırdır,
ne ağaç, ne kuş sesi,
                 ne toprak kokusu vardır.
Gündüz güneşin,
                    gece yıldızların altında kayalardır.
Ve şimdi gece olduğu için
ve dünya karanlıkta daha bizim,
                       daha yakın,
                               daha küçük kaldığı için
ve bu vakitlerde topraktan ve yürekten
                evimize, aşkımıza ve kendimize dair
                                      sesler geldiği için
kayalıklarda şayak kalpaklı nöbetçi
okşayarak gülümseyen bıyığını
               seyrediyordu Kocatepeden
                       dünyanın en yıldızlı karanlığını.
Düşman üç saatlik yerdedir
ve Hıdırlık-tepesi olmasa
       Afyonkarahisar şehrinin ışıkları gözükecek.
Küzeydoğuda Güzelim-dağları
ve daÄŸlarda tek
                       tek
                           ateşler yanıyor.
Ovada Akarçay bir pırıltı halinde
ve şayak kalpaklı nöbetçinin hayalinde
                  şimdi yalnız suların yaptığı bir yolculuk var :
Akarçay belki bir akar su,
                       belki bir ırmak,
                              belki küçücük bir nehirdir.
Akarçay Dereboğazında değirmenleri çevirip
                           ve kılçıksız yılan balıklarıyla
                                   Yedişehitler kayasının gölgesine girip
                                                                                  çıkar.
Ve kocaman çiçekleri eflâtun
                                      kırmızı
                                              beyaz
ve sapları bir, bir buçuk adam boyundaki
                             haşhaşların arasından akar.
Ve Afyon önünde
                      Altıgözler Köprüsünün altından
                                        gündoğuya dönerek
ve Konya tren hattına rastlayıp yolda
Büyükçobanlar Köyünü solda
                       ve Kızılkiliseyi sağda bırakıp
                                                          gider.
Düşündü birdenbire kayalardaki adam
kaynakları ve yolları düşman elinde kalan bütün nehirleri.
Kim bilir onlar ne kadar büyük,
                     ne kadar uzundular?
Birçoğunun adını bilmiyordu,
yalnız, Yunandan önce ve Seferberlikten evvel
Selimşahlar Çiftliğinde ırgatlık ederken Manisada
                 geçerdi Gedizin sularını başı dönerek.
DaÄŸlarda tek
                   tek
                        ateşler yanıyordu.
Ve yıldızlar öyle ışıltılı, öyle ferahtılar ki
şayak kalpaklı adam
nasıl ve ne zaman geleceğini bilmeden
       güzel, rahat günlere inanıyordu
ve gülen bıyıklarıyla duruyordu ki mavzerinin yanında,
birdenbire beş adım sağında onu gördü.
Paşalar onun arkasındaydılar.
O, saatı sordu.
Paşalar : «Üç,» dediler.
Sarışın bir kurda benziyordu.
Ve mavi gözleri çakmak çakmaktı.
Yürüdü uçurumun başına kadar,
eÄŸildi, durdu.
Bıraksalar
ince, uzun bacakları üstünde yaylanarak
ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak
Kocatepeden Afyon Ovasına atlıyacaktı.
Saat 3.30.
Halimur - Ayvalı hattı üzerinde
                                manga mevziindedir.
İzmirli Ali Onbaşı
(kendisi tornacıdır)
karanlıkta gözyordamıyla
        sanki onları bir daha görmiyecekmiş gibi
             baktı manga efradına birer birer :
SaÄŸda birinci nefer
                        sarışındı.
Ä°kinci esmer.
Üçüncü kekemeydi
fakat bölükte
            yoktu onun üstüne şarkı söyliyen.
Dördüncünün yine mutlak bulamaç istiyordu canı.
Beşinci, vuracaktı amcasını vuranı
                          tezkere alıp Urfaya girdiği akşam.
Altıncı,
inanılmıyacak kadar büyük ayaklı bir adam,
memlekette toprağını ve tek öküzünü
ihtıyar bir muhacir karısına bıraktığı için
kardeÅŸleri onu mahkemeye verdiler
ve bölükte arkadaşlarının yerine nöbete kalktığı için
                                      ona «Deli Erzurumlu» derdiler.
Yedinci, Mehmet oğlu Osmandı.
Çanakkalede, İnönünde, Sakaryada yaralandı
ve gözünü kırpmadan
                       daha bir hayli yara alabilir,
yine de dimdik ayakta kalabilir.
Sekizinci,
             İbrahim,
                          korkmıyacaktı bu kadar
bembeyaz dişleri böyle tıkırdayıp
                                birbirine böyle vurmasalar.
Ve İzmirli Ali Onbaşı biliyordu ki :
tavşan korktuğu için kaçmaz
                      kaçtığı için korkar.
Saat 4.
Ağzıkara - Söğütlüdere mıntıkası.
On ikinci Piyade Fırkası.
Gözler karanlıkta, uzakta.
Eller yakında, makanizmalar üzerinde.
Herkes yerli yerinde.
Tabur imamı
mevzideki biricik silâhsız adam :
                                  ölülerin adamı,
kırık bir söğüt dalı dikerek kıbleye doğru,
durdu boyun büküp
                           el kavuşturup
                                               sabah namazına.
İçi rahattır.
Cennet, ebedî bir istirahattır.
Ve yenilseler de, yenseler de âdâyı,
meydânı gazadan o kendi elleriyle verecektir
                       Cenâbı rabbülâlemîne şühedâyı.
Saat 4.45.
Sandıklı civarı.
Köyler.
Sarkık, siyah bıyıklı süvari,
çınar dibinde, beygirinin yanında duruyordu.
Çukurova beygiri
                     kuyruğunu karanlığa vuruyordu :
                                     dizkapaklarında kan,
                                     kantarmasında köpük...
İkinci Süvari Fırkasından Dördüncü Bölük,
atları, kılıçları ve insanlarıyla havayı kokluyor.
Geride, köylerde bir horoz öttü.
Ve sarkık, siyah bıyıklı süvari
                    ellerinin tersiyle yüzünü örttü.
Karşı dağlar ardında, düşman elinde kalan
                          bir başka horoz vardır :
baltaibik, sütbeyaz bir Denizli horozu.
Düşmanlar herhal onu çoktan kesip
                                  çorbasını yapmışlardır...
Saat beÅŸe on var.
Kırk dakka sonra şafak
                                sökecek.
«Korkma sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak».
Tınaztepeye karşı Kömürtepe güneyinde,
On beşinci Piyade Fırkasından iki ihtiyat zabiti
ve onların genci, uzunu,
Darülmuallimin mezunu
                                 Nurettin Eşfak,
mavzer tabancasının emniyetiyle oynıyarak
                                                   konuşuyor :
       -Bizim İstiklâl Marşında aksıyan bir taraf var,
       bilmem ki, nasıl anlatsam,
       Âkif, inanmış adam,
       fakat onun, ben,
                inandıklarının hepsine inanmıyorum.
       Meselâ, bakın :
       «Gelecektir sana vaadettiği günler Hakkın.»
       Hayır,
       gelecek günler için
                           gökten âyet inmedi bize.
       Onu biz, kendimiz
                          vaadettik kendimize.
       Bir şarkı istiyorum
                            zaferden sonrasına dair.
       «Kim bilir belki yarın...»
Saat beÅŸe beÅŸ var.
Dağlar aydınlanıyor.
Bir yerlerde bir şeyler yanıyor.
Gün ağardı ağaracak.
Kokusu tütmeğe başladı :
                     Anadolu toprağı uyanıyor.
Ve bu anda, kalbi bir şahan gibi göklere salıp
ve pırıltılar görüp
ve çok uzak
çok uzak bir yerlere çağıran sesler duyarak
bir müthiş ve mukaddes mâcereda,
ön safta, en ön sırada,
şahlanıp ölesi geliyordu insanın.
Topçu evvel mülâzımı Hasanın
                                          yaşı yirmi birdi.
Kumral başını gökyüzüne çevirdi,
                                           kalktı ayağa.
Baktı, yıldızları ağaran muazzam karanlığa.
Şimdi bir hamlede o kadar büyük,
                              öyle şöhretli işler yapmak istiyordu ki
bütün ömrünü ve hâtırasını
                     ve yedi buçukluk bataryasını
                                      ağlanacak kadar küçük buluyordu.
Yüzbaşı sordu :
- Saat kaç?
- BeÅŸ.
- Yarım saat sonra demek...
98956 tüfek
ve şoför Ahmetin üç numrolu kamyonetinden
yedi buçukluk şnayderlere, on beşlik obüslere kadar,
bütün âletleriyle
ve vatan uÄŸrunda,
yani, toprak ve hürriyet için ölebilmek kabiliyetleriyle
Birinci ve Ä°kinci ordular
                           baskına hazırdılar.
Alaca karanlıkta, bir çınar dibinde,
                               beygirinin yanında duran
                               sarkık, siyah bıyıklı süvari
                               kısa çizmeleriyle atladı atına.
Nurettin EÅŸfak
               baktı saatına :
- BeÅŸ otuz...
Ve başladı topçu ateşiyle
                ve fecirle birlikte büyük taarruz...
Sonra.
Sonra, düşmanın müstahkem cepheleri düştü.
Bunlar :
          Karahisar güneyinde 50
                             ve doğusunda 20-30 kilometredeydiler.
Sonra.
Sonra, düşman ordusu kuvâyi külliyesini ihâta ettik
                                                   Aslıhanlar civarında
                                                            30 Ağustosa kadar.
Sonra.
Sonra, 30 Ağustosta düşman kuvâyı külliyesi imha ve esir olundu.
Esirler arasında General Trikopis :
Alaturka sopa yemiÅŸ bir temiz
ve sırmaları kopuk frenk uşağı...
Yaralı bir düşman ölüsüne takıldı Nurettin Eşfakın ayağı.
Nurettin dedi ki : «Teselyalı Çoban Mihail,»
Nurettin dedi ki : «Seni biz değil,
                           buraya gönderenler öldürdü seni...»
Sonra.
Sonra, 31 Ağustos günü
                   ordularımız İzmire doğru yürürken
serseri bir kurÅŸunla vurulan
                         Deli Erzurumluydu.
Devrildi.
Kürek kemikleri altında toprağı duydu.
Baktı yukarı,
baktı karşıya.
Gözler hayretle yandılar :
önünde, sırtüstü, yan yana yatan postalları
                           her seferkinden kocamandılar.
Ve bu postallar daha bir hayli zaman
üzerlerinden atlayıp geçen arkadaşların arkasından
seyredip güneşli gökyüzünü
ihtiyar bir muhacir karısını düşündüler.
Sonra...
Sonra, sarsılıp ayrıldılar birbirlerinden
ve Deli Erzurumlu ölürken kederinden
                      yüzlerini toprağa döndüler...
Solda, ilerdeydi Ali Onbaşı.
Kan içindeydi yüzü gözü.
Bir süvari takımı geçti yanından dörtnala.
Kaçanı kovalamıyordu yalnız
                     ulaşmak da istiyordu bir yerlere
ve sadece kahretmiyor
                     yaratıyordu da.
Ve kılıçların,
                 nalların,
                            ellerin
                                     ve gözlerin pırıltısı
               ardarda çakan aydınlık bir bütündü.
Ali Onbaşı bir şimşek hızıyla düşündü
ve şu türküyü duydu :
       «Dörtnala gelip Uzak Asyadan
         Akdenize bir kısrak başı gibi uzanan
                                     bu memleket bizim.
         Bilekler kan içinde, dişler kenetli, ayaklar çıplak
         ve ipek bir halıya benziyen toprak,
                                     bu cehennem, bu cennet bizim.
         Kapansın el kapıları, bir daha açılmasın,
         yok edin insanın insana kulluğunu,
                                     bu dâvet bizim...
         Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür
         ve bir orman gibi kardeşçesine,
         bu hasret bizim...»
Sonra.
Sonra, 9 Eylülde İzmire girdik
ve Kayserili bir nefer
yanan şehrin kızıltısı içinden gelip
öfkeden, sevinçten, ümitten ağlıya ağlıya,
Güneyden Kuzeye,
Doğudan Batıya,
Türk halkıyla beraber
seyretti İzmir rıhtımından Akdenizi.
Ve biz de burda bitirdik destanımızı.
Biliyoruz ki lâyığınca olmadı bu kitap,
Türk halkı bağışlasın bizi,
onlar ki toprakta karınca,
                                   suda balık,
                                                   havada kuş kadar
                                                                 çokturlar;
korkak,
           cesur,
                    câhil,
                            hakîm
                                     ve çocukturlar
ve kahreden
                yaratan ki onlardır,
kitabımızda yalnız onların mâcereları vardır...
Â
Â
Â
Nâzım HİKMET
CUMHURÄ°YETÄ°MÄ°ZÄ°N 97. YAÅžI KUTLU OLSUN
Support
Kamendoliev98Kamendoliev98Kamendoliev98Kamendoliev98Kamendoliev98Kamendoliev98Kamendoliev98Kamendoliev98Kamendoliev98Dracula01Dracula01Dracula01Dracula01GalippoGalippoGalippoGalippoLord ZyronComments (0)
Facebook
Instagram
Discord
Reddit