Türkçülerin her yıl uyguladıkları “3 Mayıs” programlarında, özellikle gençlerin yaptıkları bir hataya dikkat çekmek için bu yazıyı yazdım. 
 
   Dünyanın hiçbir yerinde insan sevdiğini, öyle kabul ettiği kişileri kötü günlere (hapse / zindana-çileye) gönderirken bayram yapmaz;  bugünü bayram kabul etmez.  Bayram;  bir sevinç,  bir kurtuluş günüdür. Onun için 3 Mayıs’ta, başta büyük Türkçü ATSIZ Hoca olmak üzere, 23 kahramanın çileli günlerinin başladığı ve onların nezdinde Irkçılık- Turancılıkyaftası altında Türkçülüğün / Türklüğün yok edilmek istenildiği bir gün, bayram olamaz. Nitekim bu günün  “bayram” olarak anılmasını, -her vesile ile saygı duyulduğunu ifadeye çalıştığımız-  büyük Türkçü ATSIZ Hoca da kabul etmemiştir.  O, bu konudaki  “3 Mayıs 1944” başlıklı yazısında aynen şöyle der: 

   “Bundan sonra 3 Mayıs Türklerin günüdür. Ona bir bayram diyemiyeceğiz. Çünkü yıllarla süren büyük ıstırabımız o gün başlamıştır. Ona bir matem demek de kabil değildir. Çünkü bunca sıkıntıların arasında bize büyük bir imtihan vermek, yürekliyle yüreksizi er meydanlarında denemek, yahşı ile yamanı ayırmak fırsatını vermiştir. O güne kadar tehlikelerden gafil bir çocuk topluluğu ile yürüyen Türkçülük, 3 Mayıs’ta gafletten ayılmış, maskelerin arkasındaki iğrenç yüzleri görmüş, can düşmanlarını tanımış, dost sandığı hainleri ayırt etmiş, hayalin yumuşak topraklarından gerçeğin sert topraklarına düşmüştür.  Böyle sağlam bir sonuca varmak için çekilen bunca sıkıntılar boşa gitmiş sayılamaz. Bundan dolayı biz, 3 Mayıs’a TÜRKÇÜLERİN GÜNÜ deyip çıkıyoruz.” 
 
   Eğer büyük Türkçü ATSIZ Hoca’nın ruhuna saygısızlık edilmek istenmiyorsa -lütfen- onun bu ifadelerine dikkat edilsin; sâdık kalınsın.
 
   Yine, bu olayları 1950’li yıllarda çıkarılan 68 sayılık ORKUN dergisinde kaleme alan ATSIZ Hoca veya kardeşi Nejdet Sançar Hoca, bugün için “Bayram” kelimesini kullanmamışlardır. Hatta bizzat Nejdet Sançar Hoca’mın kontrolundan geçtikten sonra, bugüne kadar yapılan en geniş katılımlı-  “3 Mayıs’ı Anma Günü”nün anısına hazırladığım veTürkiye Milliyetçiler Birliği (Türkçüler Derneği) yayını olarak 1967’de neşredilen kitabın adı da  “TÜRKÇÜLER GÜNÜ Antolojisi”dir (Ötüken, S.41, Mayıs-1967, s.4). Olayları yakından tanıyan, bizzat içinde bulunan ve bu konuda kitap yazan ne Alparslan Türkeş (1944 Milliyetçilik Olayı-1968), ne Prof. Dr. Hikmet Tanyu (Türkçülük Dâvâsı ve Türkiye’de İşkenceler-1950),  ne Prof. Dr. Reha Oğuz Türkan (Tabutluktan Gurbete-1975) ve ne de Prof. Dr. Necmeddin Sefercioğlu (3 Mayıs 1944 ve Türkçülük Dâvâsı-2009),  “Bayram” kelimesini kullanmamışlardır.
 
   Türkçülük tarihinin bu muhteşem olayında mutlaka bir bayram yapılacaksa, o gün 31 Mart olmalıdır. Çünkü çekilen bütün çileler, bir insanın milletini sevmesinden dolayı verilen akıl almaz cezalar, 31 Mart 1947 tarihinde büyük baskılara rağmen ve hatta hayatlarının son dönemlerini karartmayı göze alan Mahkeme Heyeti tarafından bütün sanıklar hakkında tutuklu kalma sona erdirilmiştir.  Böylece çileli günler bitmiş ve en önemlisi de bu memlekette Türkçülük-Turancılık suç olmaktan çıkarılmış, kısaca Türkçülük beraat etmiştir.
 
    Sonuç olarak; önder olmaya çalışan özellikle gençler! Biliniz ki, Türkçülük açısından böyle son derece önemli konularda adım atılmadan önce “aksakallar” denilen büyüklere danışmayı ihmal etmeyin. Bu hususta danışacağınız aksakallardan henüz Ankara’da da, İstanbul’da da var. Sonraları bu yanlışlık yol olur. Ve her geçen sene biraz daha konu yozlaşarak sulandırılır; tarihî seyrinden uzaklaştırılır. Temiz hislerle başlanan hayırlı hizmetler; “Kaş yapayım derken, göz çıkarmaya” dönüşebilir. Mümkün olduğunca hatayı az yapmaya gayret edelim.   
 
    Türk’e ve Türkçülük ülküsüne gönül veren; maddî ve mânevî yardımlarını esirgemeyen herkese saygı,  sevgi ve başarı dileklerimle…