9 აპრილი საქართველოს ისტორიაში ორ მნიშვნელოვან მოვლენას აერთიანებს - 1989 წლის ტრაგედიასა და დამოუკიდებლობის აღდგენას 1991 წელს. რუსული ჯარის მიერ თბილისში 21 ადამიანის მოკვლამ საყოველთაო დაუმორჩილებლობა გამოიწვია, რაც საბოლოოდ, საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენით დასრულდა.მოვლენები, რომელიც წინ უძღოდა 9 აპრილის ტრაგედიას9 აპრილის ტრაგედიამდე 3 კვირით ადრე აფხაზეთში ე.წ. ლიხნის ასამბლეა ჩატარდა, რომელზეც საქართველოს აფხაზი მოსახლეობის ნაწილმა საქართველოსგან გამოყოფა და რესპუბლიკის სტატუსი მოითხოვა.ამერიკის შეერთებული შტატების საარქივო დოკუმენტებში, რომლებიც ინფორმაციის თავისუფლების განვითარების ინსტიტუტმა (IDFI) გამოითხოვა, წერია, რომ 1989 წლის 15 მარტს აფხაზეთის კომუნისტური პარტიის თავმჯდომარემ ბორის ადლეიბამ ხელი მოაწერა პეტიციას საბჭოთა კავშირისა და საქართველოს უმაღლესი საბჭოს სახელზე, რომელიც აფხაზეთისთვის საკავშირო რესპუბლიკის სტატუსის მინიჭებას, ან მოსკოვის პირდაპირ დაქვემდებარებაში გადასვლას მოითხოვდა.აფხაზეთში სეპარატისტული განწყობების გაძლიერების პარალელურად, სეპარატიზმისა და მოსკოვის ანტიქართული პოლიტიკის წინააღმდეგ მშვიდობიანი აქციები დაიწყო. 4 აპრილს, მთავრობის სახლის წინ ათიათასობით ადამიანი შეიკრიბა, მათ დაიწყეს შიმშილობა, მეორე დღეს მათი რაოდენობა უფრო გაიზარდა.5 აპრილს თბილისი პარალიზებული იყო. გაიფიცნენ მუშები, დაიხურა სასწავლო დაწესებულებები. ქართულ მედიას იმ დღეს მიმდინარე აქციები არ გაუშუქებია. ადგილობრივმა საბჭოთა ხელისუფლებამ სიტუაციაზე კონტროლი დაკარგა.აშშ-ს სახელმწიფო არქივის ერთ-ერთი დოკუმენტის (1989 წლის 7 აპრილი) მიხედვით, 6 აპრილს საოლქო კომიტეტმა თანამდებობიდან გადააყენა აფხაზეთის პირველი მდივანი ადლეიბა, აფხაზეთისთვის დამოუკიდებლობის მინიჭების მოთხოვნის გამო, რასაც 7 აპრილს აფხაზეთში მისი მხარდამჭერი აქცია მოჰყვა. აღნიშნულ დოკუმენტში საუბარია დემონსტრაციის ქართველ ლიდერებს შორის შეუთანხმებლობაზე. მოძრაობა „ილია ჭავჭავაძის საზოგადოება“ და „რუსთაველის საზოგადოების“ ლიდერები მიიჩნევდნენ, რომ აქციის დროს პროტესტის მთავარი თემა უნდა ყოფილიყო აფხაზეთის საკითხი, ხოლო ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიისა და ეროვნული დამოუკიდებლობის პარტიის წარმომადგენლები მოითხოვდნენ, რომ კონცენტრირება მომხდარიყო ერთ, საქართველოს სსრკ-დან გამოსვლის, მოთხოვნაზე.1989 წლის აპრილის დემონსტრაციები 9 აპრილის სადამსჯელო ოპერაცია7 აპრილს საქართველოს კომპარტიის პირველმა მდივანმა ჯუმბერ პატიაშვილმა მოსკოვში, საბჭოთა ხელმძღვანელობას წესრიგის აღსადგენად დამხმარე ძალების გამოგზავნა სთხოვა. იმავე დღეს პერმიდან და ვორონეჟიდან თბილისში შემოვიდნენ საგანგებო დანიშნულების მილიციის რაზმები. 8 აპრილს, აშშ-ს საიდუმლო სამსახურების სახელზე გაგზავნილ დაშიფრულ ცნობაში წერია, რომ საქართველოში არსებობს ეთნიკური კონფლიქტის საფრთხე. დოკუმენტში პარალელია გავლებული მთიანი ყარაბაღის გარშემო დაწყებულ სომხეთ-აზერბაიჯანის კონფლიქტთან.9 აპრილს, 11 საათზე, თბილისში კომენდანტის საათი გამოცხადდა. ამის შესახებ ცნობა მოსახლეობამ 22 საათსა და 15 წუთზე მიიღო. ქალაქის სამხედრო კომენდანტად დაინიშნა საბჭოთა არმიის გენერალი იგორ როდიონოვი. სწორედ ის იყო 9 აპრილის სადამსჯელო ოპერაციის ხელმძღვანელი.9 აპრილს, გამთენიისას, რუსულმა არმიამ რუსთაველის გამზირზე შეკრებილი მშვიდობიანი დემონსტრანტის დაშლა დაიწყო. აქციის დარბევისას საბჭოთა ჯარმა გამოიყენა მომწამვლავი ქიმიური საშუალებები, ცეცხლსასროლი იარაღი, სასანგრე ბარები, ჯავშანტრანსპორტიორები და ტანკები. იმ ღამის დარბევას 20 ადამიანი ემსხვერპლა, ხოლო ერთი მოქალაქე კომენდანტის საათის დროს მოკლეს რუსმა ჯარისკაცებმა.ამ დღეს ასობით ადამიანი დასახიჩრდა, დემონსტრანტების დიდი ნაწილი მოიწამლა. უცნობია დაზარალებულების ზუსტი რიცხვი და ასევე, რა ზიანი მიადგა მათ ჯანმრთელობას.9 აპრილს დაღუპულებიროგორ იხსენებენ სისხლიან დარბევას თვითმხილველებირამდენიმე წლის წინ ბლოგმა ბურუსი 9 აპრილის ტრაგედიის თვითმხილველთა მოგონებები გამოაქვეყნა.შოთა ჟვანია, დაზარალებული: “რუსი ჯარისკაცები ქალებსა და ბავშვებს ურტყამდნენ ნიჩბებს თავში, კაცებს რომ ვერ მოერივნენ. სისხლის გუბეში ვიდექი და ვერ ვშველოდი მათ იმიტომ, რომ ოთხი რუსი ჯარისკაცი ცემით მიმათრევდა სადღაც. თავის დაღწევა მოვახერხე და ოთხი კილომეტრი ფეხშიშველმა ვირბინე სახლამდე.”გელა არაბული, დაზარალებული: “როდესაც ლენინის მოედნიდან (მაშინდელი) ჯავშან-ტრანსპორტიორები წამოვიდნენ, მთავრობის სასახლის მარჯვენა მხარეს, კიბეზე ვიდექი. ჯარისკაცები მოდიოდნენ ფარებით, ნიჩბებით და ხელკეტებით. ხალხი წყნარად იჯდა, არავინ არაფერს აშავებდა, არავინ დგებოდა, ხმას არავის სცემდა. დაახლოებით, ხუთი წუთი იდგნენ ჯარისკაცები. უცბად დაიწყეს ხალხის ცემა. მალე მათ ჩიტაძის ქუჩიდან ჩამოეშველნენ სხვა ჯარისკაცები.სოსო პაიჭაძე: “ცხრა აპრილს, სისხამ დილით გავედი მთავრობის სახლთან. შემზარავი სანახაობა გადამეშალა თვალწინ: კიბეებზე, ქვაფენილზე, ქუჩებზე, მარადმწვანე ბუჩქებზე, ყველგან და ყველაფერზე, რასაც მზერა სწვდებოდა, მიმოფანტულიყო ტანსაცმლის ნაგლეჯები, ფეხსაცმელები, ძირითადად ქალის, ქუდები, ქაღალდის ნაკუწები, ერთმანეთში არეული, ალუფხული ხელჩანთები, ხელჩანთებიდან წამოყრილი სავარცხლები, პატარა სარკეები, ცხვირსახოცები; თავსაფრები, გაზეთების ნაფლეთები, დანაკუწებული ქურთუკები, პარფიუმერიის ნამსხვრევები, ნაირგვანი ფერის ქსოვილის ნახევები, ბიჟუტერია. ასფალტზე ჯერ კიდევ ჩანდა ჯავშნიანი მანქანების მუხლუხების კვალი, ქვაფენილზე კი შემზარავად მბზინავი სისხლის ლაქები”.რუსთაველი, პარლამენტის შენობის მიმდებარე ტერიტორია. 12 აპრილი, 1989დამოუკიდებლობის აღდგენა1989 წლის 9 აპრილის ტრაგედიის შემდეგ, დამოუკიდებლობის აღდგენამ შეუქცევადი პროცესის სახე მიიღო. 1991 წლის 31 მარტს, საქართველოს პრეზიდენტმა ზვიად გამსახურდიამ, ერთიანი საქართველოს მასშტაბით ჩაატარა რეფერენდუმი, სადა საქართველოს მოსახლეობას ერთადერთი კითხვა დაუსვეს: „თანახმა ხართ თუ არა, აღდგეს საქართველოს სახელმწიფოებრიობა 1918 წლის 26 მაისის დამოუკიდებლობის დეკლარაციის შესაბამისად?”რეფერენდუმში ქართველი ამომრჩევლის 90%-მა მიიღო მონაწილეობა, მათგან 98%-მა დამოუკიდებლობა აირჩია. მნიშვნელოვანია ისიც, რომ გამოკითხვაში მონაწილეობდნენ ჯერ კიდევ საქართველოს კონტროლის ქვეშ მყოფი აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის მცხოვრებნი.1991 წლის 9 აპრილს, 2 წლის შემდეგ, რუსეთის არმიის მიერ მოკლულთა პატივსაცემად, საქართველოს პრეზიდენტმა ზვიად გამსახურდიამ ერთიანი საქართველოს დამოუკიდებლობა გამოაცხადა.April 9 combines two important events in the history of Georgia - the tragedy of 1989 and the restoration of independence in 1991.  The killing of 21 people by Russian troops in Tbilisi sparked widespread disobedience, culminating in the restoration of Georgias independence. The events that preceded the April 9 tragedy Three weeks before the April 9 tragedy, the so-called  The Likhni Assembly was held, at which a part of the Abkhazian population of Georgia demanded the secession of Georgia and the status of a republic. Archive documents requested by the Institute for Development of Freedom of Information (IDFI) state that on March 15, 1989, Boris Adleiba, Chairman of the Communist Party of Abkhazia, signed a petition on behalf of the Soviet Union and the Supreme Soviet of Georgia granting Abkhazia the status of a Union Republic.  Demanded a transition to subordination. In parallel with the strengthening of separatist sentiments in Abkhazia, peaceful rallies against separatism and Moscows anti-Georgian policy began.  On April 4, tens of thousands of people gathered in front of the Government House, they started a hunger strike, the next day their number increased even more. On April 5, Tbilisi was paralyzed.  Workers went on strike, educational institutions were closed.  Georgian media did not cover the rallies that day.  Local Soviet authorities lost control of the situation. According to a document from the US State Archives (April 7, 1989), on April 6, the district committee fired Adleiba, the first secretary of Abkhazia, for demanding independence for Abkhazia, which was followed by a rally in support of him on April 7.  The document discusses the disagreement between the Georgian leaders of the demonstration.  Leaders of the Ilia Chavchavadze Society and the Rustaveli Society believed that the issue of Abkhazia should be the main topic of protest during the rally, while representatives of the National Democratic Party and the National Independence Party demanded that one demand concentration on Georgias withdrawal from the USSR. April 1989 Demonstrations  April 9 punitive operation On April 7, the first secretary of the Georgian Communist Party, Jumber Patiashvili, asked the Soviet leadership in Moscow to send reinforcements to restore order.  On the same day, special militia units arrived in Tbilisi from Perm and Voronezh.  On April 8, an encrypted message sent to the US Secret Service stated that there was a threat of ethnic conflict in Georgia.  The document parallels the Armenian-Azerbaijani conflict over Nagorno-Karabakh. On April 9, at 11 oclock, the curfew was announced in Tbilisi.  The population received the notice at 22 hours and 15 minutes.  Soviet Army General Igor Rodionov was appointed military commander of the city.  He was the head of the April 9 punitive operation. At dawn on April 9, the Russian army began dispersing a peaceful demonstrator gathered on Rustaveli Avenue.  Soviet troops used poisonous chemicals, firearms, demolition bars, armored personnel carriers and tanks to disperse the protest.  A raid that night killed 20 people, and one civilian was killed by Russian soldiers during curfew. Hundreds of people were maimed on this day, most of the protesters were poisoned.  The exact number of victims is unknown and also what damage was done to their health. Killed on April 9th  How eyewitnesses remember the bloody raid A few years ago the blog published eyewitness memoirs of the April 9 tragedy. Shota Zhvania, victim: “Russian soldiers were hitting women and children with shovels in the head so that they could not avoid the men.  I was standing in a pool of blood and could not help them because four Russian soldiers were beating me somewhere.  I managed to escape and ran four kilometers barefoot to my house.  Gela Arabuli, victim: “When the (then) armored personnel carriers left Lenin Square, I was standing on the stairs on the right side of the Government Palace.  Soldiers came with shields, shovels and batons.  People were sitting quietly, no one was doing anything wrong, no one was getting up, no one was voting.  The soldiers stood for about five minutes.  Suddenly they started beating people.  Soon other soldiers came down from Chitadze Street. Soso Paichadze: “On April 9, in the morning, I went to the Government House.  A horrible sight flashed before my eyes: on the stairs, on the cobblestones, on the streets, on the evergreen shrubs, everywhere and everything that could be seen, scattered clothes, shoes, mostly women, hats, scraps of paper, messed up, small handkerchiefs, small handkerchiefs  ;  Headscarves, newspaper clippings, torn jackets, perfume scraps, half-colored fabric halves, bijouterie.  Traces of armored vehicles could still be seen on the asphalt, and horribly shiny blood stains on the pavement. Rustaveli, adjacent to the Parliament building.  April 12, 1989  Restoration of independence After the tragedy of April 9, 1989, the restoration of independence took the form of an irreversible process.  On March 31, 1991, the President of Georgia, Zviad Gamsakhurdia, held a referendum throughout Georgia to ask the people of Georgia the only question: Do you agree with the restoration of Georgian statehood in accordance with the Declaration of Independence of May 26, 1918? 90% of Georgian voters took part in the referendum, 98% of them chose independence.  It is also important to note that residents of Abkhazia and South Ossetia, still under Georgian control, took part in the survey. On April 9, 1991, two years later, in honor of those killed by the Russian army, Georgian President Zviad Gamsakhurdia declared the independence of a united Georgia.