Tan Fars is one of the provinces of Iran located in the southern part of the country. The weather in Fars province in different parts of the province is divided into three mountainous, temperate and warm mountains. The province, with an area of ​​122, 608 square kilometers, is the fourth largest province with a population of 4, 851, 274 tons. According to the population of 1395, the Iranian Center for Statistics is the fourth most populous province in Iran. Based on the countrys divisions of April 13, 2011, Fars Province has divided 29 cities, 100 cities, 83 sections and 204 villages.


Do not confuse the Fars area.
Overview: Fars, Center ...
The capital of Fars province is Shiraz, according to the population estimates of 1389, the Iranian Statistics Organization, along with its suburbs, has a population of 1, 749, 926 people, the most populous city in the province and the 6th most populous city in the country. Among other cities in the province are Marvdasht, Jahrom, Kazeroun and Fasa.

Today, except for the majority of Farsi, there are several ethnic groups in the province, including Leras, Qashqas, Arabs Khmase and Lak, each with different dialects and languages ​​such as Farsi, Lari, Laresty, Qashqai, Sivandi, Dwani, Ardakani, Arabic, and Kohmari (Bekki) speak.

The main sources of the economy of this province are based on agriculture and animal husbandry, various industrial towns, refineries, petrochemical industries and various power plants.

Fars province, despite its numerous cultural, historical, natural and religious attractions, is one of the most important centers of tourism in Iran. Also, a number of major Iranian universities are located in this province.

Reason for naming

Fars province boundary map in part of Iran map in Afsharay period.
In this map the term Farsistan refers to this land.

The French map of the Persian Empire was published in 1787.
Fars is in the Achaemenid inions as gamers, and in Greek writings it is written as Persians, and Fars and Persian are Arabic, Persian and Persian. Fars is a vast region that has been part of the western Irans northern and northern part of the country, and from the 11th century BC it was the residence of one of the Aryan clans called Pars, and this is the occasion for Pars.

The name of the Persian Gulf is derived from the name of the same logic that in 1352 Hijri Shamsi was cut off in the country divisions of Fars province with the Persian Gulf, and the Persian Gulf regions became the province of Bushehr.

The center of Fars province has been Shiraz since the beginning of Islamic regimes or the Islamic era.

The background
Main article: Fars history
Befor Islam
The rise of pars
In a few thousand years ago, in this province, the natives of this land, especially the Elamites, have lived there, many of which have remained in the corners of Fars province, indicating that this region has been an area of ​​culture and culture. The Persians were the people of Aryainiyeh, who did not know when they came to the Iranian plateau, in the inions of the king of Assyria, Shamshiyya V, from 823 to 810 BC, in the inion of Sennacherib in 691 BC, as well as in a series of archives of the kings of Assyria related to the events 653 to 652 BC, Parsouash has been mentioned as one of the Elamite states, according to the Parsuash researchers, it is possible to be the same as Persia. In some sources, parsing is considered to be the same, but Richard Nelson Frye writes that it is unlikely that Parsawash is the same as the Parswai Province of Assyria in the eastern part of Lake Urmia.

According to the Greek historians, the Persian tribes were divided into six tribal and tenant tribes and four tribal tribes. The urban tribes include Pasargadian, Marfian, Maspian, Pantalian, Dervisian, Germānian, the most important of which were Pasargadian, and the Achaemenid clan and the kings of the Pars district. Tribes are also four tribal tribes: Daishi, Men, Druptics, Sagartiyah The Elamite state was destroyed by the Assyrians in 636 BC, and Shusha became the capital of Persia.

From the Achaemenids to the end of the Sassanid era
The founder of the kingdom of Persia is Achaemenid, which was almost 650 BC. His capital was a city of the same name whose ruins still remain. The Achaemenid himself, known as the great dynasty in his name, is not well known, but it is likely that he has united the various tribes of Persia. His son Chishapish used the weakness of the Elam government after their success in front of Ashurbin Ali, and annexed the Anzan or Anshan area, which included Susa and its adjoining Khuzestan, and took the title of the king of Anshan since he died. One of his sons was the owner of Anshan and The other was the owner of the land of Pars. In the sixth century BC, both parts were obeyed by one of the dynasties named Cambyses I. The daughter of Astyaks took the king of Madonna, Mandana, into a woman, and Cyrus the great was the son of this marriage. Cyrus succeeded his father in 559 BC, and in 550 he dominated the country of Mada, and captain Ekbatan captured it. Kourosh Ekbatan was the capital of the summer and Susa became his winter capital, creating the first major world government, the Achaemenid Empire. The Achaemenid 220 years (from 550 BC to 330 BC) commanded a large part of the world known that day from the Sindh to Danube in Europe and from Central Asia to the eastern part of Africa. The Achaemenid Empire fell to Alexander the


Great.استان فارس یکی از استان‌های ایران است که در بخش جنوب این کشور واقع شده‌است. آب و هوای استان فارس در نقاط مختلف این استان به سه گونه کوهستانی، معتدل و گرم تقسیم می‌شود. این استان با مساحتی در حدود ۱۲۲٬۶۰۸ کیلومتر مربع، چهارمین استان بزرگ و با جمعیتی معادل ۴٬۸۵۱٬۲۷۴ تن، بر طبق برآورد جمعیتی سال ۱۳۹۵ خورشیدی مرکز آمار ایران، چهارمین استان پرجمعیت ایران به‌شمار می‌رود. بر اساس تقسیمات کشوری اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۹۰ خورشیدی، استان فارس به ۲۹ شهرستان، ۱۰۰ شهر، ۸۳ بخش و ۲۰۴ دهستان تقسیم شده‌است.


با منطقه فارس اشتباه نشود.
اطلاعات اجمالی: فارس, مرکز ...
مرکز استان فارس، شهر شیراز است که بر طبق برآورد جمعیتی سال ۱۳۸۹ خورشیدی سازمان آمار ایران به همراه حومه خود، جمعیتی معادل ۱٬۷۴۹٬۹۲۶ نفر داشته که پرجمعیت‌ترین شهر این استان و ششمین شهر پرجمعیت کشور محسوب می‌شود. از دیگر شهرهای پرجمعیت این استان می‌توان به شهرهای مرودشت، جهرم، کازرون و فسا اشاره کرد.

امروزه به‌جز اکثریت فارسی‌زبان اقوام مختلفی نیز در این استان زندگی می‌کنند؛ از جمله لرها، قشقایی‌ها، عرب خمسه و لک، که هر یک به گویش‌ها و زبان‌های مختلفی مانند فارسی، لری، لارستانی، قشقایی، سیوندی، دوانی، اردکانی، عربی و کهمره‌ای (بککی) سخن می‌گویند.

منابع مهم اقتصاد این استان بر پایه کشاورزی و دامداری، شهرک‌های مختلف صنعتی، پالایشگاه‌ها، صنایع پتروشیمی و نیروگاه‌های مختلف بنا شده‌است.

استان فارس با وجود جاذبه‌های متعدد فرهنگی، تاریخی، طبیعی و مذهبی، یکی از مراکز مهم گردشگری ایران است. همچنین شماری از مراکز مهم دانشگاهی ایران نیز در این استان واقع شده‌است.

دلیل نام‌گذاری

نقشه محدوده فارس در قسمتی از نقشه ایران در دوره افشاریه.
در این نقشه واژه فارسستان (Farsistan) برای این سرزمین اطلاق شده‌است.

نقشهٔ فرانسوی امپراتوری پارس که در سال ۱۷۸۷ میلادی منتشر شده‌است.
فارس در کتیبه‌های هخامنشی به صورت پارسه و در نوشته‌های یونانی به شکل پرسیس آمده و فارس و فارسی شکل عربی شده پارس و پارسی هستند. فارس منطقهٔ وسیعی است که قسمتی از نیمروز و نیمروز باختری کشور ایران را فراگرفته و تقریباً از یازده سده پیش از میلاد مسیح محل سکونت یکی از طایفه‌های آریایی بنام پارس بوده و بهمین مناسبت به پارس موسوم گردیده‌است.

نام خلیج فارس برگرفته از نام همین منطقه‌است که در سال ۱۳۵۲ هجری شمسی در تقسیمات کشوری ارتباط استان فارس با خلیج فارس قطع شد و مناطق حاشیه خلیج فارس به استان بوشهر تبدیل گردید.

مرکز استان فارس از آغاز حکومت‌های اسلامی یا به عبارتی دوران اسلامی، شیراز بوده‌است.

پیشینه
نوشتار اصلی: تاریخ فارس
پیش از اسلام
ظهور پارس
در چند هزار سال پیش، در این ایالت اقوام بومی این سرزمین به ویژه ایلامیان سکونت داشته‌اند که از آنان آثار زیادی در گوشه و کنار فارس بر جای مانده‌است که نشانگر این است این ناحیه ناحیه‌ای آباد و فرهنگی بوده‌است. پارسها مردمان بودند آریایینژاد که معلوم نیست کِی به فلات ایران آمده‌اند، در کتیبه‌های پادشاه آشور شمشی اداد پنجم ۸۲۳ تا ۸۱۰ پیش از میلاد و در کتیبهٔ سناخریب در سال ۶۹۱ پیش از میلاد و همچنین در یک رشته از نامه‌های آرشیو پادشاهان آشور که مربوط به حوادث ۶۵۳ تا ۶۵۲ پیش از میلاد است، پارسوآش به عنوان یکی از ایالات منتهی عیلامی ذکر شده‌است، به عقیده محققان پارسوآش امکان دارد که همان پارس باشد. در برخی از منابع پارسوا با پارسواش یکسان دانسته شده‌است اما ریچارد نلسون فرای می‌نویسد گمان نمی‌رود که پارسواش همان استان پارسوای آشور در خاور دریاچه ارومیه باشد.

بر اساس اسناد مورخان یونانی قبایل پارسی به شش طایفهٔ شهری و ده‌نشین و چهار طایفهٔ چادرنشین تقسیم می‌شدند، طایفه‌های شهری عبارتند از: پاسارگادیان، مرفیان، ماسپیان، پانتالیان، دروسیان، گرمانیان که مهم‌ترین آنها پاسارگادیان بودند و قبیلهٔ هخامنشی و پادشاهان ناحیهٔ پارس از این قبیله هستند همچنین چهار طایفهٔ چادرنشین عبارتند از: دائی‌ها، مردها، دروپیک‌ها، ساگارتی‌ها دولت ایلامیان در سال ۶۳۶ پیش از میلاد به دست آشوریان از بین رفت و شوش پایتخت آن به دست طوایف پارس افتاد.

از هخامنشیان تا پایان دوران ساسانی
مؤسس پادشاهی پارس هخامنش است که تقریباً در ۶۵۰ قبل از میلاد می‌زیست. پایتخت او شهری بوده‌است به همین نام که خرابه‌های آن هنوز باقی است. از خود هخامنش که سلسلهٔ بزرگی به نام او خوانده شده‌است، چندان اطلاعی در دست نیست اما محتمل است که او طوایف مختلف پارس را متحد کرده باشد. پسر او چیش‌پیش از ضعف دولت عیلام بعد از مغلوبیت آنها در مقابل آشوربنیپال استفاده کرد و ناحیه موسوم به انزان یا انشان را که شامل شوش و مجاور آن خوزستان بوده متصرف شد و عنوان پادشاه انشان را اختیار کرد چون وفات یافت یکی از پسرهایش مالک انشان و آن دیگری صاحب سرزمین پارس گردید. در قرن ششم قبل از میلاد هر دو قسمت به اطاعت یک نفر از دودمان مذکور درآمد که کمبوجیه یکم نام داشت. وی دختر استیاکس پادشاه ماد به نام ماندانا را به زنی اختیار کرد و کوروش بزرگ فرزندی بود که از این وصلت پیدا شد. کوروش در سال ۵۵۹ قبل از میلاد جانشین پدر شد و در سال ۵۵۰ بر مملکت ماد تسلط یافت و اکباتان پایتخت آن را تسخیر کرد. کوروش اکباتان را پایتخت تابستانی و شوش را پایتخت زمستانی خود قرار داد و نخستین دولت بزرگ جهانی یعنی شاهنشاهی هخامنشی را بدین ترتیب بوجود آورد. هخامنشیان ۲۲۰ سال (از ۵۵۰ پیش از میلاد تا ۳۳۰ پیش از میلاد) بر بخش بزرگی از جهان شناخته‌شده آن روز از رود سند تا دانوب در اروپا و از آسیای میانه تا اَپاختر خاوری آفریقا فرمان راندند. شاهنشاهی هخامنشی به دست اسکندر مقدونی برافتاد.