درود همگی دوستان
امروز می‌خوام باهاتون متنی رو به اشتراک بذارم و شاید این مهم ترین کارایی شبکه های اجتماعی و این بازی باشه، انسان ها از بدو تولد سفری را شروع می‌کنند که مسیری پر پیچ و خم داره و پر از احساسات و لحظات شاد و تلخ است و در این مسیر پر از شگفتی که در مسیر قله هستند کسانی پیروز خواهند شد که از مسیر لذت برده باشند زیرا وقتی به قله می‌رسی میفهمی که هدف اصلی مسیری بوده که طی کردی نه خود قله.

امروز می‌خوام در مورد لحظات شاد و تلخ صحبت کنم، لحظاتی که برگ های کتاب زندگی هر فرد رو می‌نویسند.
در فرهنگ ما ایرانیا یکی از کلماتی که مرد ها به آن تشبیه شده اند کوه است زیرا کوه محکم، استوار، قابل تکیه و سخت است.
گریه کردن برای یک مرد سخته و فکر کنم این در تمامی فرهنگ ها یکسان باشه و شاید یه جورایی این خصوصیت ذاتی یک مرد باشه.
من تا این لحظه از عمرم با وجود تمامی لحظات سخت و غم‌انگیزی که مانند همه افراد ممکن است تجربه کنند و تعداد آن زیاد هم بوده است فقط یکبار در حضور دیگران گریه کردم و آن فوت پدربزرگم و لحظه تدفین اون بود که نتونستم خودمو کنترل کنم.
اما امروز به یه درک جدید رسیدم که قبلا بار ها اونو شنیده بودم اما درکش نکرده بودم و اون اینه که تمامی لحظات سختی که تجربه میکنید مانند یک سکه در یک قلک سفالی جمع میشود و روزی با یک تلنگر شاید ریز اون قلک خواهد شکست.
امروز دوباره قلک اشک های من شکست، یکی از آرزو ها و هدف های من برای دوران میانسالی این است که یک کافه کتاب را تأسیس کنم که تلفیقی از کافه و کتابخانه است و این شاید بهترین تعریف از علاقه من نسبت به کتاب هام باشه، امروز بهم خبر دادند که تعداد زیادی از کتاب هام از بین رفته و هیچ وقت تصور نمی‌کردم که همچین اتفاقی باعث ناراحتی شدید من بشه و شاید در این لحظه قلک من پر شده بود یا شایدم این اتفاق در زمان بدی افتاده و آن چهارمین سالگرد درگذشت پدربزرگم هست.
تمام این ها رو گفتم برای توضیح یک جمله:
رود اشکی است که از کوه حکایت دارد.