Ostatnie podsumowanie pisałem pod koniec naszej inwazji na Rumunię. Pomimo tego, że ostatecznie zostaliśmy z ich regionów odparci, to założony cel wypełniliśmy bardzo dobrze. Turcja, odciążona m.in. dzięki Polsce, była w stanie skutecznie się bronić i podpisać korzystny dla siebie NAP. W tym samym czasie za oceanem nasi przyjaciele z Ameryki Południowej w końcu wymazali USA i razem z Indonezją rozpoczęli rozbiór Chin.

W efekcie tych wszystkich zdarzeń doszło do spełnienia głównego celu tzw. „Neutralii”, czyli do rozwiązania AEGIS. Niestety obyło się bez efektownego artykułu naszych wrogów, a zamiast tego pojawiła się jedynie krótka notka. Upadek tego sojuszu nie zmienił jednak na razie układu sił na świecie. Większość krajów, której mają w pamięci Ultimatum i działania AEGIS z poprzednich 100 dni, cały czas dąży do ukarania Chin i Gruzji. Te natomiast, z braku innej opcji, nadal współpracują między sobą.

W tym miejscu w skrócię wspomnę jeszcze o evencie Wojny Światowej, który dla urozmaicenia rozgrywki zorganizowali admini. Wszystkie kraje zostały podzielone na dwie drużyny, które starły się w fikcyjnej bitwie o Londyn. Polska trafiła do grupy m.in. z Paragwajem, Słowenią, Chinami i Serbią. Po przeciwnej stronie znalazły się kraje takie jak Gruzja, Hiszpania, Chorwacja i Turcja. Podział ten od samego początku budził duże kontrowersje. Nasza drużyna wydawała się być znacznie słabsza i faktycznie, gdyby nie absurdalny damage z Paragwaju, to końcowa różnica byłaby ogromna. Jak widać admini sprytnie ocenili sytuacje, przewidując że gracze z Paragwaju tak łatwo sie nie poddadzą i nie będą oszczędni w zakupach. Ostatecznie zwyciężyła Gruzja dzięki 1,5B obrażeń od kupionych najemników, a nasz kraj zajął 6 miejsce w przegranej grupie. Stać nas było na znacznie więcej, ale przeważyła wizja zbliżającej się wyprawy wojennej.

Na następny cel Polska obrała sobie wyrównanie rachunków z Gruzją oraz, niejako przy okazji, z Rosją. Rosjanie niemalże od początku gry współpracują z Gruzinami i AEGIS. Przyłączali się wielokrotnie do rushów w powstaniach przeciwko nam i generalnie zawsze starali się nam uprzykrzać życie w miarę własnych możliwości. Szczęśliwie dla nas to właśnie Rosję mieliśmy na naszej drodze do granicy z Gruzją i tym samym dostaliśmy od losu opcję zrewanżowania się dwóm wrogom podczas jednej kampanii.

Nasza przewaga w ilości MPP była tak duża, że pierwsze starcia z Rosją wygrywały się niejako same. Większy opór postawiony nam został dopiero w bitwie o ich ostatni region w Yamalii. Powodem była oczywiście mobilizacja Gruzji, bo polska wygrana w tej bitwie, oprócz wymazania Rosji, dałaby nam też możliwość zaatakowania Gruzinów bezpośrednio. Po tym starciu doszło do krótkiego ping-ponga i paru wyścigów o to komu pierwszemu uda się rozpocząć ważne strategicznie powstania. Ostatecznie Gruzja wymazała Rosję za nas. Jak widać wystarczała niewielka korzyść strategiczna i Gruzini bez cienia zawahania swoją czerwoną marionetkę wykończyli sami.

Po gruzińskim wymazaniu Rosji w końcu wczoraj udało nam się spotkać w bezpośredniej bitwie. Od razu trafił nam się epic z prawdziwego zdarzenia, który w pięknym stylu wygraliśmy dzięki dobrej organizacji i mobilizacji, niesamowitym obrażeniom od Liberatora i wybitnej pomocy sojuszników (głównie Hiszpania i Paragwaj). Warto zaznaczyć, że musieliśmy walczyć przeciwko systemowi obronnemu Q5, który zmniejszał wszystkie nasze obrażenia o 25%. Wojnę zaczęliśmy świetnie, ale dopiero w następnym podsumowaniu okaże się na ile udany był nasz rewanż na Gruzji za ich inwazję sprzed kilku miesięcy.