სალამი.  

სიმართლე გითხრათ არ მქონდა გადაწყვეტილი პრეზიდენტობა და არც კანდიდატად რეგისტრირებას ვაპირებდი, მაგრამ ბოლოდროინდელმა მოვლენებმა ლამის მაიძულა რომ ეს გამეკეთებინა.

ხვალ არჩევნებია, ოღონდ თქვენ არ ირჩევთ კაატინგას, ოშის ან ვინმე სხვას, თქვენ ხვალ რეალურად აირჩევთ ქვეყნის კურსს.
კურსზეც კი არაა საუბარი, თქვენ აირჩევთ გადააგდოთ თუ არა მეგობარი რომელთან ერთადაც, ამ 162 დღის განმავლობაში, იბრძოდით და რომლის გადაგდების არანაირი მიზეზი ჩვენს ქვეყანას არ აქვს. 

ჩვენი ქვეყანა არ დათანხმდა ამ მეგობრების გადაგდებას როდესაც მათ უჭირდათ და ბოლომდე დავუდექით გვერდით. ახლა, ისინი გვიდგანან გვერდით, მაგრამ იმის გამო რომ ვიღაცას არ მოსწონს მათი ახალი პრეზიდენტი (მეც არ მომწონს) არ ნიშნავს იმას, რომ ქვეყნის კურსი უნდა შეიცვალოს და დავიკიდოთ და შუა ომში მივატოვოთ ქვეყანა, რომელმაც ჩვენი გულისთვის შეუტია პოლონეთს. 

საკითხი მარტივია, გუშინწინ, ჩინეთმა ჩვენს დასახმარებლად ომი გამოუცხადა პოლონეთს და ეს კანონი გაიტანა. 
გუშინწინ-ვე, ჩინეთის მიერ ამ კანონის გამოტანიდან რამდენიმე საათში ჩვენს პრეზიდენტს გამოაქვს კანონი ურთიერთობა გაწყვიტოს ჩინეთთან, და როგორც ამბობს, მისი არჩევის შემთხვევაში არ აპირებს ეს ურთიერთობა განაახლოს. ის ასევე აპირებს სამშვიობო ხელშეკრულება დადოს პოლონეთთან რათა ისინი გავიდნენ ჩვენი რეგიონებიდან. მაგრამ რის ხარჯზე და როგორი მოცემულობა იქნება თუ ეს მოხდება?

პოლონეთს რეალურად, პირდაპირი ომით 2 ქვეყანა ებრძვის, ჩვენ - რომელსაც პოლონეთმა დაარტყა და ჩინეთი, რომელმაც ჩვენ გამო დაარტყა პოლონეთს. თუ ჩვენ ამ თამაშიდან გავალთ, გამოდის რომ პოლონეთს მივუგდებთ ჩინეთს, რომელმაც მხოლოდ ჩვენს დასახმარებლად დაიწყო ეს ომი. 

და რატომ ვაკეთებთ ამას? იმ პირობებში როდესაც ჩინეთის მომავალი პრეზიდენტიც კი, რომელიც ყოველთვის ყლეური გამოხტომებით გამოირჩეოდა ჩვენს მიმართ, ამბობს რომ საქართველოს გვერდით დაუდგება ყოველთვის, და თავისი ქცევის გამო ბოდიშიც მოიხადა. 

გულწრფელად გეტყვით, არ ვიცი. არ ვიცი-ში აგიხსნით რას ვგულისხმობ. ე.წ. მიზეზები, რომელზეც ისაუბრა დღევანდელმა ხელისუფლებამ, მე ყურებით გავიგე, მაგრამ ეს ე.წ. მიზეზები, რეალურად არააღქმადი და არგაზიარებადია, იმიტომ რომ ეს მიზეზი უბრალოდ არის პრიჩინა, აბიჟნიკი ბავშვები რომ ეძებენ ხოლმე უბანში, რომ მობილური აგახიონ ან უბრალოდ პადლეცი აგარტყან.  

ამის მიზეზი ის არის რომ ახალი ურთიერთობები გვინდა? კი ბატონო, ახალი ურთიერთობები გვინდა და საჭიროა, მაგრამ არა იმის ხარჯზე რომ სანაგვეზე გადავაგდოთ ძველი ურთიერთობები და მეგობრობა ტრაკში გამოვისვათ. ჩვენი ხელისუფლება ახლა დაჯდა მოლაპარაკების მაგიდასთან იგივე ხორვატიასთან (ახლები არიან და იმიტომ), მაგრამ მეც ვიყავი მანამდე პრეზიდენტი, მეც მქონდა მათთან საუბრები, მეც მეუბოდნენ რომ ჩვენი საწინააღმდეგო არაფერი აქვთ მაგრამ ჩინეთი უნდა დაგვეკიდებინა. 

გვინდა ასეთი მეგობრები რომელიც ურთიერთობაში ულტიმატუმით შემოდის?  მე არ მინდა ჩემი ქვეყნისთვის ასეთი მეგობარი ქვეყნები, და თქვენ ამას ხვალ აირჩევთ.  არაფერი საწინააღმდეგო არ  მაქვს იგივე ხორვატიის, როცა აეგისი დაიშალა ყველას მივწერე, ურთიერთობა ნულიდან დავიწყოთ მეთქი, მათ შორის მტრებს, პირველ რიგში (რატომღაც მითია რომ მე არავინ მელაპარაკება :დ) და არაერთი საუბარი მქონდა ამაზე, მაგრამ ვიღაცეებს იმ სხვა ქვეყნებში აქვთ განცდა, რომ ეს ურთიერთობები იმის ხარჯზე უნდა დავიწყოთ, რომ მეგობრები ყლეზე დავიკიდოთ.  მე კიდე, თუ პრეზიდენტი გავხდები, ამას არ ვაპირებ.

ინდივიდუალურად, მეც, თქვენც,ბევრი ვიღაც არ მოგვწონს არა მხოლოდ სხვა ქვეყნებში, არამედ ჩვენს ქვეყანაშიც, ინდივიდუალურად ჩვენ ყველას ჩვენი დამოკიდებულებები და შეხედულებები გვაქვს, მაგრამ როცა საუბარია ქვეყნის კურსზე, ქვეყნის მეგობრებზე და სტრატეგიულ პარტნიორებზე, ეს ინდივიდუალური დამოკიდებულება გვერდით იდება და იმას ვაკეთებთ, რაც ქვეყნისთვისაა კარგი. (მოსაწონი უნდა ვაკეთოთ ყველამ :)  ესაა სახელმწიფო და პირველ რიგში ამის კეთება იმ ტიპებს მოეთხოვებათ ვინც ზემოთ სხედან. 

როდესაც პირველივე დღეებიდან ავირჩიეთ კურსი და მეგობარი ქვეყნები, ამას პირველ რიგში სტრატეგიული მნიშვნელობა ჰქონდა, მოსაზღვრედ გვყოლოდა მეგობრები, ამიტომ შეირჩა ჩინეთი თავიდან, და არა იმის გამო რომ ლამაზი თვალები აქვთ, ჩვენი ქვეყნების დაახლოვება მერე მოხდა, ეტაპობრივად, დროთა განმავლობაში როდესაც ერთად ვიბრძოდით ყველგან, და ამას ზიანი ქვეყნისთვის არ მოუყენებია.

ასეთ თამაშებში, ქვეყანას პირველ რიგში აქვს რეპუტაცია, და მერე აქვს ბონუსები, რეგიონები და ა.შ. ჩვენ თუ ხვალ ჩინეთს დავიკიდებთ, ამით არა მხოლოდ დავკარგავთ 162 დღის მანძილზე ნაშენებ მეგობრობას, არამედ დავკარგავთ იმ რეპუტაციას რაც აქამდე გვქონდა, ყვერებიანი ხალხის რეპუტაციას, რომელიც მეგობრებს არ ყიდის, რომელსაც არ ეშინია ბონუსების და რეგიონების დაკარგვა, და მიდის ყველაფერზე, რომ კარგ პონტში იყოს თვითონაც და თავისი მეობრებიც. 

ამიტომ, სანამ ხვალ ხმას მისცემთ ვინმეს, მარტო მე არ მომცემთ ხმას, ან მარტო ოშის არ მისცემთ ხმას, ან კიდე ვინმეს, თუ იქნება სხვა კანდიდატი, თქვენ ხმას მისცემთ იმ მომავალს, რომელიც ქვეყანას გინდათ რომ ჰქონდეს, და შემდეგ, ჩვენ, თითოეული, ავირჩევთ გავყვეთ თუ არა ამ გზას.

რაც შეეხება სამთავრობო გუნდს, მომავალ გეგმებს და ა.შ.  არ მგონია ამ ეტაპზე ეს დიდად მნიშვნელოვანი იყოს.

მთავრობაში დარჩება ყველა აქტიური ხალხი, ვინც აქამდე იყო, არააქტიურები ჩაიხსნებიან.
მაქსიმალურად ვეცდები, ქვეყანამ დაიბრუნოს ის რაც დაკარგა ამ დღეებში, და ცოტა სტაბილურობა და სიმშვიდე იყოს.

ასევე, მშვენიერი ბეიბი ბუმი გვაქვს, ბევრი აქტიური წევრი შემოგვემატა და გილოცავთ, ჟივილ-ხივილია ქვეყანაში.

პ.ს. ამ სტატიაშივე მინდა ბოდიში მოვუხადო ოშის ჩემი წინა სტატიისთვის, ვიცი რომ პირადი მიმოწერის გამოქვეყნება რბილად რომ ვთქვა არაა ლამაზი საქციელი, უბრალოდ ჩემი გადმოსახეიდან ვთვლი, რომ სხვა გზა არ მქონდა.


წარმატებები ხვალ. 

ერთი რამ გაითვალისწინეთ, მე არ მოგიწოდებთ რომ ხვალ მაინცდამაინც მე მომცეთ ხმა, მე უბრალოდ მოგიყევით რა ხდება, ამ ფაქტებს დავუმატე ჩემი სუბიექტური ხედვა, და შემდეგ თქვენ გადაწყვიტეთ ვის და რას აირჩევთ. 

სტატიის კომენტარებში პოლემიკის გამართვას არ ვაპირებ.